دسته ی-سیاست

یادداشت پیش‌رو، به تحلیل تغییرات در سیاست خارجی ایالات متحده در دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ می‌پردازد؛ دورانی که با عبور از مداخله‌گرایی سنتی، کاهش نقش اسرائیل در تصمیم‌سازی‌های کلیدی، و تمرکز بر خویشتن‌داری و منافع ملموس آمریکا در خاورمیانه همراه شده است.

پس از سفر پرمناقشه دونالد ترامپ به خلیج فارس، توازن ژئوپلیتیکی در منطقه دستخوش تغییراتی جدی شده است؛ آمریکا با وعده حمایت نظامی و جذب سرمایه‌گذاری، تلاش دارد نفوذ خود را بازیابد، چین با تکیه بر پروژه‌های زیرساختی و تجارت نفت همچنان بزرگ‌ترین شریک اقتصادی باقی مانده، و رهبران خلیج فارس در پی آن هستند که با حفظ روابط نزدیک با هر دو قدرت، بیشترین منافع را از این رقابت جهانی به‌دست آورند.

جوزف نای، استاد برجسته دانشگاه هاروارد و نظریه‌پرداز مفهوم قدرت نرم، در یادداشتی تازه هشدار داد که سیاست‌های دولت ترامپ در بی‌اعتنایی به نهادهای بین‌المللی، تضعیف دیپلماسی عمومی و کاهش تعامل با متحدان، می‌تواند موقعیت جهانی ایالات متحده را تضعیف کرده و زمینه‌ساز گسترش نفوذ رقبایی مانند چین شود.

در اروپا تمرکز تا حد زیادی بر زباله های ساخت و ساز و تخریب است. اروپا سالانه 450 تا 500 میلیون تن از این زباله ها را تولید می کند که بیش از یک سوم کل زباله های منطقه است. کمیسیون اروپا از طریق استراتژی معدن شهری خود قصد دارد تا سال 2030 بازیابی زباله های ساختمانی و تخریب غیرخطرناک را به حداقل 70 درصد در کشورهای عضو افزایش دهد. در آسیا، استخراج معادن شهری بر زباله های الکترونیکی متمرکز شده است. با این حال، این منطقه تنها حدود 12 درصد از ذخایر زباله الکترونیکی خود را بازیابی می کند. نرخ بازیافت زباله های الکترونیکی بسیار متفاوت است: 20٪ برای شرق آسیا، 1٪ برای جنوب آسیا و تقریبا صفر برای آسیای جنوب شرقی است. چین، ژاپن و کره جنوبی در آسیا پیشتاز هستند.

در میان اکثر دولت های محلی، بودجه سنتی دوام آورده است و دلایل خوبی برای این موضوع وجود دارد. این موضوع ساده است، نتایج قابل پیش‌بینی هستند، آیتم‌های خطی حس کنترل را ایجاد می‌کنند، و افزایش گرایی از تغییرات اساسی جلوگیری می‌کند. با این حال، نیرو های جدیدی وجود دارند که بودجه سنتی را نسبت به گذشته کمتر قابل تحمل می کنند.

رهبران منتخب بهای سیاست های سبزی را خواهند پرداخت که به جیب شهروندان ضرر زده است.

در مارس 2017، چین طرح های تفکیک زباله را با هدف بازیافت 35 درصد زباله در 46 شهر بزرگ معرفی کرد. متعاقباً، به دنبال صدور «برنامه کاری بر روی برنامه آزمایشی «شهر بدون زباله» در چین» توسط دفتر کل شورای دولتی در سال 2018، شهر ها و مناطق ویژه متعددی مانند منطقه جدید شنژن و شیونگ آن به طور فعال فعال شدند. درگیر محاکمات اصلاحی شد و نتایج قابل توجهی به همراه داشت. در ژوئیه 2019، شانگهای اولین شهری بود که یک سیاست اجباری طبقه بندی زباله را داشت. پس از آن، این ابتکار در طول دوره چهاردهمین برنامه پنج ساله، با برنامه ریزی برای گسترش مفهوم به 113 شهر و 8 منطقه ویژه، جذابیت و محبوبیت بیشتری پیدا کرد. در حال حاضر، تفکیک زباله در اکثر شهر های بزرگ چین اجباری است، که منجر به کاهش قابل توجه زباله های ارسال شده به سوزاندن یا دفن زباله می شود.

هیچ شهری از ایالات متحده در لیست 10 شهر برتر فعال ترین شهرهای قابل پیاده روی وجود نداشت و بسیاری از آنها در فهرست اکونومیست بسیار پایین تر ظاهر شدند: برای مثال کوروالیس، اورگان، رتبه 415 را به خود اختصاص داد. فلگ استاف، آریزونا، با رتبه 427، بولدر، کلرادو. ، در رتبه 429 قرار گرفت و منهتن نیویورک در رتبه 434 قرار گرفت.

در 2023 کشورها موافقت کردند که انتقال از سوخت های فسیلی را به شیوه ای عادلانه، منظم و عادلانه تسریع کنند. این توافق اولین بار است که یک توافقنامه آب و هوای سازمان ملل به صراحت به کاهش تدریجی سوخت های فسیلی اشاره می کند